Wist jij dat:

Je iedere 1e zondag van de maand van 13:00 t/m 16:00, bij buurtcentrum “the Break” binnen kunt lopen? En dat de vrijwilligers zorgen voor iets te eten/drinken en een gezellige sfeer met muziek en dans?
Vorige week zondag liep ik bij the Break naar binnen , ik kreeg meteen een kom warme kippensoep en een kopje thee voorgeschoteld. Zelfgemaakte soep door 1 van de vrijwilligers werd mij verteld. Heerlijk. Het regende en het was koud, dus dit was zeer gewenst en aangenaam. Daarna zijn we met zijn allen op twee nummers gaan line-dansen en kregen we instructies over pasjes, het ging wonderbaarlijk goed en het was erg leuk om te doen. Helaas kon ik niet lang blijven, maar ik weet zeker dat de gezelligheid is gebleven tot het eind.

Liefs Sien.

Stadslandbouw MSP

Op bezoek bij Stichting Stadslandbouw MSP

Ingekapseld in het groen tussen Palemig en Meezenbroek wordt al enkele jaren op biologische wijze groente geteeld. De dames Josee en Petra van de stichting kunnen je er alles over vertellen. Van het omgaan met de grond, welke gevaar er in monocultuur schuilt, over nieuwe ontwikkeling zoals stikstof en PFAS en natuurlijk over het hoe en waarom van biologisch verbouwen.

Een aantal jaren geleden zijn we, op initiatief van boer Peter Erkens, gestart met dit project, dat toen nog ‘stadslandbouwproject MSP’ heette. Tegenwoordig zijn we een stichting, zodat we zelfstandig verder kunnen. Ons doel is om mensen het belang te tonen van biologisch telen. Soms hoor je wel eens dat we de groente tegen een te hoge prijs verkopen ten opzichte van prijsstunters met groente. Maar heb je eenmaal de smaak van onze producten te pakken, dan kom je gegarandeerd terug. Met als voordeel: direct vers van het land. Weet je trouwens dat we tegenwoordig maar 10% van ons geld besteden aan eten? 10%!! Dat was ooit wel anders.

Is het hard werken binnen het project?

Zeker. We zijn met een kerngroep van drie personen, af en toe bijgestaan door een klein groepje voor het geval dat we handjes tekort komen. Overigens hebben we dankzij de ‘methode Gebrookerbos’ subsidie ontvangen. Hiermee konden we materiaal aanschaffen dat het werk op ons land ergonomisch makkelijker maakt. Grondbewerking bijvoorbeeld is een inspannende klus.

Wat wordt er zoal verbouwd?

Eigenlijk alles. Natuurlijk een beetje afhankelijk van het seizoen, maar je kunt bij ons terecht voor boerenkool tot aubergines en Spaanse pepers. Begin volgend jaar willen we, dankzij een stukje subsidie, een kas gaan bouwen zodat we bijvoorbeeld ook paprika’s kunnen verbouwen. Overigens: we vermijden monocultuur. Zo verbouwen we niet één soort boontjes, maar leggen een veldje aan met meerdere soorten. Dit voorkomt dat je hele oogst mislukt omdat een bepaalde keversoort het voorzien heeft op een specifieke soort. Kortom: biodiversiteit werpt vruchten af, letterlijk.

Nu kennen we tegenwoordig droge zomers, wat betekent dit voor jullie opbrengst?

We keken wel eens ‘jaloers’ (grapje) naar de groene grasmat van onze buren, KCC13. Maar dankzij samenwerking met hun én uiteindelijk medewerking van de gemeente, hebben we onze watervoorziening goed kunnen regelen. We mogen nu ook gebruik maken van het grondwater van onze buren. Hierbij staat voorop dat we waterbesparende technieken gebruiken.

Samenwerking is dus belangrijk. Hoe zit het met soortgelijke projecten in de regio?

Er zijn inderdaad in Maastricht en Landgraaf soortgelijke zaken te vinden, maar tot op heden hebben we nog geen contact kunnen leggen. Jammer, want overal vindt je wel specifieke expertise. Waar we uitstekend mee samenwerken is de ‘Dobbeltuijn’ in de Dobbelsteijnstraat. De beheerder, Leo de Groot heeft een grote kennis van kruiden en permacultuur. We willen in de toekomst graag wat meer op het gebied van kruiden gaan doen. Maar ook bloemen staan op ons programma. En dat levert weer extra bestuiving op. À propos….bloemen! Of de reporter misschien een bloemetje wil proberen???? Nu moet mij van het hart dat ik niet zoveel op heb met allerlei exotische zaken, maar als de gastvrouwen al driftig staan te kauwen op een fragiel kransje van knaloranje blaadjes, ga je maar met ze mee in dit stukje ‘gastronomie van het land’. En ja hoor, het smaakt niet eens verkeerd. Langer dan gewoon blijft de sterke radijssmaak hangen. Misschien een tip als toevoeging voor een salade!

Even over het klimaat. Nu is er tegenwoordig veel te doen rond stikstof en PFAS. Ondervinden jullie hiervan geen gevolgen?

Niet door de manier waarop wij telen. Bovendien is onze grond, toen we van start gingen onderzocht. En de compost die we gebruiken is puur biologisch. Over hoe je goed je ​grond moet composteren valt heel wat te vertellen. Hou het er maar op dat je geen verschraling mag veroorzaken en dat de grond moet ‘werken’ voor de plant. Zo houdt je deze gezond.

Tenslotte nog de pompoenendag. Zo te zien druk bezocht. Een succes?

We hebben dit nu voor de derde keer gedaan, dit jaar met een wat opvallender presentatie. En dat heeft gewerkt. Onze pompoenen in alle varianten, soms wel 13 kilo zwaar, vonden gretig aftrek. En we hopen dat ze niet alleen ter decoratie dienen. Immers, je kunt er heerlijke soep van maken. Wil je een recept? Loop dan een keer binnen bij onze locatie aan de Slotweg. We zijn er elke vrijdag van 13 tot 15 uur en op zaterdag van 11 tot 13:00 uur.

Peter Pauwels

HET GEVOEL VAN TOEN

1938 was een lastige tijd voor ouders om een kind te krijgen.
Ondanks de oorlog, heb ik eerlijk gezegd een goede jeugd gehad.
Ik was te jong om te beseffen wat er allemaal om me heen gebeurde.
Mijn familie zag mij als hun lichtpuntje in die duistere tijd.
Een totaal onverwachte nakomeling, dus er was een groot leeftijdsverschil tussen mijn broers en mij.
Ze droegen me op handen.
We woonde in een klein dorpje, ongeveer een half uur van Utrecht vandaan.
Mijn pa, ma, twee broers en ik.
Toen de oorlog begon, was mijn oudste broer 22 jaar en dienstplichtig. Hij vocht bij de Gribbeberg, totdat het duidelijk was, dat verdedigen geen zin meer had.
Hij moest vluchten en de vijand zat op zijn hielen.
Gelukkig was het een hele mistige periode.
Dat heeft hem geholpen om ongezien zich te verplaatsen,stukje bij beetje.
Na drie maanden spanning, niet wetende wat er met hem was gebeurt, kwam hij eindelijk veilig thuis.
Hij moest zich verstoppen in het nachthok van de kippen.
En voor de zekerheid, wist ik natuurlijk van niks. Ik was een jaar of drie en ze durfde het risico niet aan, dat ik per ongeluk iemand zou vertellen waar mijn broer was.
Mijn andere broer was 19 jaar en zat verstopt bij een boerderij in de buurt.

Als de kust veilig was, kwam hij even gedag zeggen en hij nam altijd iets voor me mee. Op een dag kwam hij aangelopen, met een grote lach op zijn gezicht.
Hij had een puppy voor me meegebracht van de boerderij, ik was zo blij.
De boerin deed er alles aan, om het ons en vele anderen, zo aangenaam mogelijk te maken.
Een liefdevol mens, dat was ze.
Er waren in die tijd veel dappere mensen.
En mijn broers waren er zeer zeker ook twee van. Helden uit het hart.
Mijn herinneringe, zijn nog alles wat ik heb van toen. Een vleugje, uit de ziel van de tijd.

TOT DE VOLGENDE……..

Bron: anoniem

Geschreven: Sien Greijn